Viss kennari á Akureyri hefur verið í hámæli þessa dagana vegna ákveðinna skoðana sinna gagnvart samkynhneigð og syndum í biblíunni almennt. Hvort sú gagnrýni á rétt á sér, að hann sé ekki hæfur til þess að kenna börnum, ætla ég ekki að dæma um. Enda nenni ég sjaldnast að tjá mig um málefni sem ég hef ekkert vit á. Ég er ekki foreldri, ég er ekki samkynhneigð og ég hef nákvæmlega enga uppeldismenntun að baki. Því þegi ég bara um þann hluta málsins.
Ég fagna skoðanafrelsi. Ég fagna því að fólk sé með mismunandi skoðanir og ég elska að rökræða við fólk sem hugsar öðruvísi en ég. Á þann hátt breikkar maður sjóndeildarhringinn og nær aðeins að setja sig í spor annarra og íhuga málin út frá nýju sjónarhorni.
Í íslensku samfélagi í dag upphefjum við viss norm og gildi. Loksins eru Íslendingar almennt á þeirri skoðun að samkynhneigð sé í lagi, og í raun venjuleg. Ég trúi því staðfastlega að fólk fæðist eins og það er. Alveg eins og ég var skotin í strákum sem barn, og hafði nákvæmlega ekkert að gera með neitt uppeldi, þá voru til stelpur á mínum aldri sem urðu skotnar í stelpum. Vissir hlutir eru manni eðlislægir og maður getur ekki barist á móti þeim.
Ég dáist að samkynhneigðu fólki fyrir það að þora að vera það sjálft og neita að leyfa samfélaginu að bæla það niður. Og Ísland almennt virðist vera á sama máli og ég. Nema þessi kennari. Hann segist einfaldlega trúa því sem stendur í biblíunni. Og við skulum nú ekki lá honum það greyinu. Þessi maður er í miklum minnihluta í okkar samfélagi þar sem ég held að flestir Íslendingar séu vel upplýstir um hluti eins og til dæmis þróun mannsins. Þekking er máttur.
Ég hef verið á þeirri skoðun að þar sem að skynsemin endar, tekur trúin við.
Auðvitað er það partur af okkar eðli sem manneskjur að leita að einhverjum tilgangi í þessu lífi og sætta sig við þá atburði sem gerast í lífi okkar. Trúin hjálpar fólki með það. Maðurinn er líka hræddur við dauðann. Trúin hjálpar fólki að sigrast á því.
En skoðanir, jafnvel skrýtnar trúarskoðanir eins og Vísindakirkjan, eiga alltaf rétt á sér. Það þarf aldrei að vera svo að allir séu sammála, enda þætti mér einstaklega leiðinlegt að búa í heimi þar sem allir væru eins. Þá væri ekkert gaman að ferðast eða kynnast nýju fólki.
Þótt ég sé á allan hátt ósammála þessum kennara, er það ekki mitt að dæma hann. Ég get í stað þess hughreyst mig að ég viti allavega betur, sem og komandi kynslóðir og að svona hugsanaháttur verði vonandi í miklum minnihluta eftir nokkur ár.
Alveg eins og þessi maður hefur mjög öfgakenndar skoðanir gagnvart syndum og samkynhneigð, þá hefur fólk líka mjög öfgafullar skoðanir gagnvart mörgu öðru, eins og til dæmis stjórnmálum. Þessvegna er svo gaman að læra stjórnmálafræði og kynna sér afstöðu fólks til allra þessa þátta sem hafa áhrif á samfélagið okkar.
En alveg eins og ég fyrirlít skoðanir sem bæla niður manneskjur og rétt þeirra til þess að vera hamingjusamar, þá eiga þær skoðanir alveg eins rétt á sér og mínar skoðanir. Það er kosturinn, og jafnframt kannski gallinn, á skoðanafrelsi í lýðræðislegu samfélagi.
