Ágreiningur skoðana.

Viss kennari á Akureyri hefur verið í hámæli þessa dagana vegna ákveðinna skoðana sinna gagnvart samkynhneigð og syndum í biblíunni almennt. Hvort sú gagnrýni á rétt á sér, að hann sé ekki hæfur til þess að kenna börnum, ætla ég ekki að dæma um. Enda nenni ég sjaldnast að tjá mig um málefni sem ég hef ekkert vit á. Ég er ekki foreldri, ég er ekki samkynhneigð og ég hef nákvæmlega enga uppeldismenntun að baki. Því þegi ég bara um þann hluta málsins.

Ég fagna skoðanafrelsi. Ég fagna því að fólk sé með mismunandi skoðanir og ég elska að rökræða við fólk sem hugsar öðruvísi en ég. Á þann hátt breikkar maður sjóndeildarhringinn og nær aðeins að setja sig í spor annarra og íhuga málin út frá nýju sjónarhorni.

Í íslensku samfélagi í dag upphefjum við viss norm og gildi. Loksins eru Íslendingar almennt á þeirri skoðun að samkynhneigð sé í lagi, og í raun venjuleg. Ég trúi því staðfastlega að fólk fæðist eins og það er. Alveg eins og ég var skotin í strákum sem barn, og hafði nákvæmlega ekkert að gera með neitt uppeldi, þá voru til stelpur á mínum aldri sem urðu skotnar í stelpum. Vissir hlutir eru manni eðlislægir og maður getur ekki barist á móti þeim.

Ég dáist að samkynhneigðu fólki fyrir það að þora að vera það sjálft og neita að leyfa samfélaginu að bæla það niður. Og Ísland almennt virðist vera á sama máli og ég. Nema þessi kennari. Hann segist einfaldlega trúa því sem stendur í biblíunni. Og við skulum nú ekki lá honum það greyinu. Þessi maður er í miklum minnihluta í okkar samfélagi þar sem ég held að flestir Íslendingar séu vel upplýstir um hluti eins og til dæmis þróun mannsins. Þekking er máttur.

Ég hef verið á þeirri skoðun að þar sem að skynsemin endar, tekur trúin við.

Auðvitað er það partur af okkar eðli sem manneskjur að leita að einhverjum tilgangi í þessu lífi og sætta sig við þá atburði sem gerast í lífi okkar. Trúin hjálpar fólki með það. Maðurinn er líka hræddur við dauðann. Trúin hjálpar fólki að sigrast á því.

En skoðanir, jafnvel skrýtnar trúarskoðanir eins og Vísindakirkjan, eiga alltaf rétt á sér. Það þarf aldrei að vera svo að allir séu sammála, enda þætti mér einstaklega leiðinlegt að búa í heimi þar sem allir væru eins. Þá væri ekkert gaman að ferðast eða kynnast nýju fólki.

Þótt ég sé á allan hátt ósammála þessum kennara, er það ekki mitt að dæma hann. Ég get í stað þess hughreyst mig að ég viti allavega betur, sem og komandi kynslóðir og að svona hugsanaháttur verði vonandi í miklum minnihluta eftir nokkur ár.

Alveg eins og þessi maður hefur mjög öfgakenndar skoðanir gagnvart syndum og samkynhneigð, þá hefur fólk líka mjög öfgafullar skoðanir gagnvart mörgu öðru, eins og til dæmis stjórnmálum. Þessvegna er svo gaman að læra stjórnmálafræði og kynna sér afstöðu fólks til allra þessa þátta sem hafa áhrif á samfélagið okkar.

En alveg eins og ég fyrirlít skoðanir sem bæla niður manneskjur og rétt þeirra til þess að vera hamingjusamar, þá eiga þær skoðanir alveg eins rétt á sér og mínar skoðanir. Það er kosturinn, og jafnframt kannski gallinn, á skoðanafrelsi í lýðræðislegu samfélagi.

Svissneskt súkkulaði og snjókoma.

Sæl.

Þá fer að koma að því. Mamma kemur eftir 5 daga að ná í mig. Ég get ekki beðið. Það er komið nóg af þessu útlandastússi og mig langar að komast héðan. Í rauninni þrái ég að komast héðan. Ég var tilbúin að fara heim um jólin og þessi auka mánuður síðan þá hefur ekki gert mikið í að hjálpa heimþránni að dvína. Janúar er líka ekki búin að vera sérstaklega kúl, þannig séð.

Jú, ég og Óskar fórum til Münich 3.janúar í túristaferð sem var mega gaman. Og ég fór með honum á bretti í Flachau 7.janúar. Og ég fór í helgarferð til Sviss 20-22.janúar. En fyrir utan það er ég búin að vera að rotna yfir námsbókunum síðan 9.janúar. Ég er núna búin að fara í 3 lokapróf og skila 2 stórum ritgerðum. Eftir að vera komin í helgafrí um hádegi í dag eftir próf í mastersáfanganum mínum um Euroscepticism fór ég beint heim, borðaði og lagði mig. Ég var í prófi á mánudaginn, skilaði 10 bls ritgerð á miðvikudegi og svo risapróf í dag. Ég var soldið búin á því. Og þetta er ekki enn búið. Ég á eftir að fara í 1 próf 31.janúar rétt áður en ég fer og næ í mömmu upp á flugvöll, sem er um ESB. Eina vesenið við þetta er að þýða allar glærurnar á þessum öllum glærupökkum frá þýsku yfir á ensku. Það er bara google translate copy paste sem er lúmskt tímafrekt. Ég er svo búin að kvíða þessari síðustu ritgerð rosalega mikið, en viss léttir að hinar tvær séu búnar.

Súkkulaðibúð í Sviss.

En já, ég fór til Sviss að heimsækja Kalla sem er í ETH í Zürich. Núna langar mig líka þangað. En þegar ég mæti á föstudeginum hittist norðurlandamafían á lestarstöðinni, þ.e. ég og Kalli, einn Finni, einn Norðmaður, einn Dani og einn Svíi. Mjög skemmtilegt lið sem er í erasmus í Zürich og vildi komast yfir vissan "Bucket list" yfir hluti sem þau vildu ná að gera fyrir heimför, svo ég naut góðs af því og upplifði bjórdrykkju í tramma, vínskoðun í rúmfataverslun og fondú í gömlu húsi frá 16.öld eða eitthvað. Á laugardeginum fórum við Kalli svo í risa göngutúr um Zürich og smökkuðum brjálað elegant súkkulaði þar sem afgreiðslukonurnar eru klæddar eins og flugfreyjur. Á sunnudeginum var ég að fara snemma heim, Kalli fór á skíði og ég var að fara í próf daginn eftir. Þegar ég settist inn í lestina kl. 08:40 var okkur tilkynnt að það væri svo mikil snjóflóðahætta í Týrol að við þurftum að fara úr lestinni við landamærin og fara svo í rútu sem myndi keyra okkur til Innsbruck. Og ég sem ætlaði að njóta þess að vera bara í einni lest minni Zürich og Salzburg og þurfa aldrei að skipta um lest á leiðinni. Ég var þó allavega ekki með skíðabúnað eins og flestir aðrir.

En já. Erasmus lokapartý á morgun sem verður örugglega rosalega gaman. Svo er það bara áframhaldandi rotnun inni í herbergi yfir námsbókunum þangað til á þriðjudaginn þegar ég fer í síðustu kennslustundina mína, síðasta prófið mitt og skila (vonandi) síðustu ritgerðinni minni. Þá verður sko léttir að geta sagt að maður sé bara nemandi í einum háskóla, en ekki tveimur. Ég hef algjörlega látið námið í HÍ sitja á hakanum vegna þess hvað það er búið að vera mikið að gera hér. Það reddast ...

Allavega. Fimm dagar í frelsi, 7 dagar í Köben og 10 dagar í Stokkhólm. Og tíminn ætlar ekki að líða ... 24 dagar í Ísland. Það verður æði. Og ég ætla ekki að flytja til Útlanda aftur fyrr en í fyrsta lagi næstu áramót. Maður verður stundum að njóta þess að vera heima hjá sér. Ég á allavega alveg pottþétt eftir að vera í skýjunum fyrsta mánuðinn heima. En mig grunar svosem að það færist einhver útlandaþrá yfir mig áður en langt um líður. Það er bara þannig.

Annars er loksins alvöru snjór hér í Salzburg. Samt ekki á miðað við Ísland. Vonandi verður þessi snjór ennþá þegar ég kem.

Og þá er það bara áframhaldandi prófalestur. Trúi því ekki að ég sé aftur að fara í lokaprófs session eftir 3 mánuði. Dæs.

Ástir á ykkur og RISA heimtilhlökkun!

Að áorka.

Vinur minn átti afmæli um daginn.


Ég spurði hann hvað honum fyndist um það að vera orðin svona gamall og fullorðinn. Ég man ekki nákvæm orð, en vinur minn sagði eitthvað í þá áttina að honum fyndist hann ekki hafa áorkað neinu á þessum lífsárum sínum.


Ég spurði hvort hann teldi það að útskrifast með háskólagráðu væri ekki að áorka einhverju. Hann svaraði því neitandi því í raun væri það mjög algengt.


Ég fór því að hugsa, hvað getum við flokkað undir það að hafa áorkað einhverju?


Við lifum í heimi þar sem menn eins og Steve Jobs og Bill Gates eru til. Í samanburði við þá, hver hefur í rauninni áorkað einhverju? Við lærum sögu í skóla þar sem við fræðumst um merkilega einstaklinga sem höfðu áhrif á sögu heimsins. Munum við einhverntíma ná að hafa jafn djúpstæð áhrif á heiminn eins og Martin Luther King?


Þurfum við virkilega að gera eitthvað jafn rosalegt og að finna lækningu við krabbameini til þess að finnast við hafa áorkað einhverju yfir ævina? Eða er nóg að deyja hamingjusamur, til þess að hafa talist áorka einhverju.


Á Íslandi í dag er það svo sem staðreynd að flest ungmenni ákveða að mennta sig. Í dag er orðið mjög algengt að fólk fari í háskóla og mér sjálfri líður eins og BA gráðan mín sem ég mun bráðum fá sé fremur ómerkilegt plagg, ef svo má að orðum komast. Ég veit ekki hvort sú gráða komi mér neitt áfram í lífinu og mér finnst jafnvel að mastersgráða sé varla nóg í dag. En í rauninni er eini tilgangurinn með að næla sér í margra ára háskólamenntun sá að fá ávísun á það að fara að vinna við það sem þú hefur brennandi áhuga á. Ég nýt þess ekkert sérstaklega að vinna í þjónustustarfi eins og t.d. verslun, svo ef nokkurra ára háskólanám er það eina sem ég þarf til þess að fá vinnu við það sem tengist mínu áhugasviði þá tek ég þeim árum fagnandi.


En telst ég hafa áorkað meiru í lífinu á endanum heldur en ómenntuð manneskja, sem ákvað frekar að eignast börn snemma og koma þeim á legg? Ég er ekki viss, enda hef ég einungis náð að upplifa mitt sjónarhorn. Ég hef samt heyrt að það að eignast börn láti þér líða eins og þú sért hluti af einhverju stærra og setji lífið í visst samhengi. Flest munum við náttúrulega eignast börn á endanum vegna eðlis okkar sem homo erectus, þörfinni að koma DNAinu okkar áfram út í heiminn.


Ég veit ekki hvort ég hafi í raun áorkað einhverju um ævina, þótt hún hafi enst í næstum 23 ár. Ég hef allavega ekki fundið lækninguna við krabbameini eða stigið fæti á tunglið.


En mér er nokk sama. Ég held að tilgangurinn með þessu öllu sé bara að finna eitthvað sem gerir þig ánægðan. Hvort sem það eru ferðalög, barneignir, menntun eða atvinna, þá skiptir það ekki máli.


Í dag fékk ég tölvupóst frá kennaranum mínum sem hafði lokið við að fara yfir prófið mitt í Austurrískum stjórnmálum síðan í gær. Hann tilkynnti mér að ég hafi fengið 98% rétt á prófinu. Ég er himinlifandi. Ég hélt að mér myndi alls ekki ganga svona vel og að ég yrði allavega með lægri einkunn en hinn skiptineminn sem er einstaklega samviskusamur og einbeittur stjórnmálafræðinemi frá Austur-Evrópu sem er í skiptinámi í Austurríki til að ýta undir diplómatíska framtíð sína. Hún hefur sagt mér að ég komi út eins og mjög afslöppuð týpa sem er drullusama um allt. 


Kannski er lykillinn að velgengni bara að njóta þess sem þú ert að gera og vera svolítið "drullusama". Við hefðum örugglega svolítið gott að því inni á milli. Allavega þangað til LÍN þarf að fá einkunnir til að geta borgað út námslánin. Þá er komin tími á panik.


Njótið helgarinnar.

Stundum að vera í góðum málum.

Lífið.

Býður mér í augnablikinu upp á tvö lokapróf 31.janúar. Eitt er kl. 11:00 og hitt byrjar kl. 12:00. Og þau eru ekki haldin í sömu byggingunni. Ég er ráðalaus. Bandarísk stjórnmál og Evrópusambandið eru svo mikið fyrir það að vera ofan í hvort öðru.

En á morgun fer ég í fyrsta prófið mitt. Austurrísk stjórnmál. Verður áhugavert. Ég má vera með orðabók í prófinu. Sem verður snilld.

Óskar yfirgaf mig í morgun. Það er samt á vissan hátt jákvætt. Það var orðið þreytandi að búa tvö í 10 fermetra herbergi með 80 cm rúm. Ég held því áfram. Og deili eldhúsi og klósetti með fólki frá Lettlandi, Ítalíu, Danmörku, Kazaksthan, Þýskalandi, Indlandi, Nepal, Póllandi og Íran. Það elda allir rosalega mikinn lauk. Og sumir kunna ekki að nota klósett. Annars er þetta snilld. 

Það er viss stemming í að búa á svona heimavist. Það er búið að líma miða á stelpnaklósettið þar sem stendur "You did not hit the center - in both toilets! Please pay attention because we have to share the toilet". Þessi miði var long overdue.

En ég klára skólann eftir 21 dag, flyt héðan eftir 23 daga og kem heim til Íslands eftir 40 daga. Þá vantar mig vinnu. Mér líður svolítið eins og ég eigi að fá mér einhverja fullorðins-vinnu af því ég er alveg að verða 23 ára. Samt ætla ég að halda áfram að búa í "kommúnu" í miðbænum þegar ég kem heim. Það er líka best. Sérstaklega fyrir fátækan námsmann. Ég sit hérna á milli tíma uppí skóla, japla á samloku og kaffi úr sjálfsala sem kostaði 80 krónur. Þetta gerist ekki betra. Ég forðast kaffiteríuna vegna þess að þetta tveggja klukkustunda reykingabann sem er þarna yfir hádegið er nýbyrjað, en fólk er búið að vera að reykja þarna inni í allan morgun svo það er ennþá stybba. 

En annars ætti ég að fara að drífa mig að lesa smá um stjórnarskrárbreytingar og kanslarann í Austurríki áður en næsti tími byrjar, bara svona af því það er lokapróf á morgun.

Hlakka of mikið til að sjá ykkur öll í febrúar.

Ást, ykkar kútur.

2011/2012

Sælir.

Það er komið nýtt ár. Það er að styttast í my scary age, sem er 23 ára. Dæs. Annars langaði mig að gera upp árið 2011.

Janúar - byrjaði í fullu háskólanámi, var að vinna ótrúlega mikið með í janúar til að safna pening. Ófréttnæmt.

Febrúar - Fór til Sölden í snilldarbrettaferð með snilldarfólki. Fór svo heim, tók próf og fór til Georgíu yfir helgi.

Mars - átti afmæli og fór svo út til Georgíu í 10 daga. Kom heim og var sjúklega blönk eftir öll ferðalögin. Samt búin að safna helling af góðum minningum í gleðibankann.

Apríl - var skítblönk og stundaði skólann og vinnu. Mjög ófréttnæmt.

Maí - Vorpróf, sem ég rústaði. Svo byrjaði ég í sumarvinnunni minni hjá skátunum og fór í river rafting þegar eldgosið byrjaði.

Júní - útilegur, sól, vinna úti og bara svona almenn snilld.

Júlí - Meiri almenn snilld.

Ágúst - sumarfrí í skátunum, verslunarmannahelgarsnilld, smá vinna og svo flytja-til-útlanda undirbúningur. Flytja burt af Hallveigarstígnum =(

September - Fór til Stokkhólms í 10 daga, svo kom Lára þangað og við fórum saman með Óskari í bíltúr um Ítalíu og Austurríki í 9 daga. Snilldarferð í alla staði. Var svo komin til Salzburg 20.september þar sem ég myndi búa næstu mánuðina. Gífurlegt nýflutt-hingað vesen fer í gang og kynnast nýju fólki.

Október - Fer til Stokkhólms í heimsókn ásamt því að upplifa erasmus lífið í Salzburg og tek þá ákvörðun að vera bara eina önn í skiptinámi vegna vesenis.

Nóvember - Fer til Stokkhólms á Rihönnu tónleika með Hillu og Huldu. En hún mætti ekki á sviðið. Samt snilldarferð. Fer svo til Portúgal með nokkrum erasmus krökkum og það var mjög áhugaverð ferð.

Desember - Fer í yndislega heimsóknarferð til Danmerkur og Svíþjóðar að hitta bræður mína eftir langan tíma. Er svo á fullu í skólanum þar til 15.desember þegar ég hitti Óskar í Berlín. Svo förum við saman til Sölden í brettaferð og eyðum restinni af árinu í Salzburg.

Þarna er ég í Berlín.

Árið hefur í alla staði verið mjög ánægjulegt og fróðlegt. Ég er búin að ferðast helling, eða til 10 landa, og vera svolítið blönk inn á milli í tilefni af því. Sem er lífið, að mínu mati. Ég hef kynnst rosalega mikið af nýju fólki og átt mjög skemmtilega og áhugaverða erasmus reynslu. Í alla staði mjög lærdómsríkt og heillandi ár.

Ég hlakka samt sem áður gífurlega til þess að komast aftur heim. Ég er farin að þrá hversdagslífið á Íslandi, þ.e. að leigja í miðbænum með snilldar vinkonum, að mæta í skólann þar sem töluð er íslenska, og mæta í vinnu. Ég virkilega sakna þess að vinna. En það eru ekki margir dagar í mig. Þannig séð. Ég kem til Íslands í mars einhverntíma. 

Planið er núna:

Janúar - jesús minn almáttugur hvað það er mikið að læra hjá mér. Önnin mín í Salzburg klárast ekki fyrr en 31.janúar. Þannig að þangað til 31.janúar þarf ég að fara í 4 próf og skila 3 stórum ritgerðum. Og gera allt klárt fyrir að fara héðan. Og á meðan er ég líka skráð í 40 einingar í stjórnmálafræði heima í HÍ, vegna þess að annirnar skerast. Þetta verður semsagt 70 eininga janúar með öllu tilheyrandi.

Samt ætla ég með Óskari að skoða Dachau útrýmingabúðirnar hjá Münich á morgun. Og fara á snjóbretti hinn. Svo byrja ég að læra, ég lofa. Óskar fer til baka til Stokkhólms 10.janúar. Þá eru bara 20 dagar í að mamma komi og nái í mig til Salzburg. Við fljúgum svo saman til Köben og eyðum helginni með bræðrum mínum. Svo fer mamma heim og ég skýst aðeins yfir til Stokkhólms þar sem ég ætla að vera þangað til í mars. 

Held ég. Annars er þetta allt rosalega óákveðið - nema ég er komin með samastað í Reykjavík þegar ég kem heim svo það eru snilldarhlutir sem bíða eftir mér heima á nýja árinu.

Hlakka of mikið til að sjá ykkur öll í kuldanum.

Kveðjur heim ...

Námsmannalexíur.

Halló ástir.

Ég bloggaði fyrir 2 vikum. En í miðri færslu aftengdist ég internetinu án þess að vita af því svo að færslan vistaðist ekki og ég gerði uppreisn. Með því að blogga ekki.

Það er nefnilega svo skemmtilegt þegar maður ákveður að búa á ódýrasta stúdentaheimilinu í Salzburg að allir hlutir eru ekki fullkomnir. Eins og það að ég fæ bara 5GB internet á mánuði. Í gegn um kapal sem fer í vegginn. Og að klósettin voru fyrst alveg tilbúin í síðustu viku, ekki nema rúmum tveimur mánuðum á eftir áætlun. Og að eldhúsið okkar sem á að vera fyrir 27 manns er svipað stórt og eldhúsið heima hjá mömmu. En ég lifi þetta af, því ég er fátækur námsmaður og svona hlutir krydda bara upp á lífið og tilveruna.

Ég hef einmitt lært mjög góða fátækra-námsmanna lexíu hérna í Austurríki. Ég keypti mér notað hjól þegar ég flutti. Ég keypti ódýrasta hjólið, 50 evrur. Enda ætlaði ég bara að nota það í 4 mánuði. Ætlaði sko ekki að splæsa í aðeins flottara og betra hjól fyrir 100 evrur. Ekki séns. Svo keypti ég lás á 10 evrur og ljós á 10 evrur. Svo eyðilagði ég ljósið með því að skilja það eftir úti. Vissi ekki að þetta væri ljós sem maður ætti að taka með sér inn eftir notkun. Þá þurfti ég að eyða öðrum 10 evrum í ljós. Svo sprakk afturdekkið. Þá fór ég með hjólið í viðgerð á ódýrasta verkstæðið sem er mjög langt í burtu frá mér. Sú viðgerð tók viku, kostaði 20 evrur, og ég þurfti að blæða í strætómiða í millitíðinni. Fyrir 2 vikum sprakk svo framdekkið. Ég þverneita að fara aftur með hjólið í viðgerð. Ég blæddi því í 10 strætómiða, 16 evrum. Flaug svo til Danmerkur og fékk lánuð verkfæri til þess að gera við hjólið sjálf. Allt í allt hefur þetta hjól því kostað mig mun meiri pening, blóð, svita og tár heldur en ef ég hefði bara keypt hjólið fyrir 100 evrur. Mjög góð lexía. 

Ég lærði líka svona lexíu þegar ég keypti mér íbúð árið 2007 þegar ég var 18 ára. Ekki það að ég hefði átt að kaupa mér dýrari og betri íbúð sem hefði enst mér lengur. Meira svona, aldrei aftur kaupa sér íbúð á Íslandi á meðan þar eru verðtryggð lán. Ég veit ekki hvaða góða karma var í gangi í mínu lífi þegar ég náði að selja íbúðina viku fyrir hrun ...

Hér í Austurríki er fólk of kurteist. Hér hef ég nýlega þurft að nota strætó, eins og skýrist af hjólaóheppninni. Hér lendir maður í þeim skrýtnu aðstæðum að fólk er of kurteist. Það er troðfullt í strætónum, fólk stendur út um allt. Í staðinn fyrir að setjast niður í þau sæti sem laus eru, sem oft á tíðum eru þónokkur, þá stendur fólk af því það er svo kurteist. 

Annars er ógeðslega gaman að læra stjórnmálafræði. Lífið mitt hefur að mestu leyti snúist um ritgerðir, lestur og Boston Public þessa dagana. Vá hvað það eru góðir þættir. 

Annars er þetta mynd sem einhver snilldar listamaður gerði. Finnst þetta mjög við hæfi sökum kosninganna í Rússlandi og umhverfisráðstefnunnar í Suður-Afríku. Og bara allskonar. Ræddi einmitt við eiginkonu bróður míns um þessar kosningar, en hún er rússnesk. Hún segir að fólk geti ekki gert neitt, það viti alveg að þótt það myndi mæta á kjörstað og kjósa á móti þessum gæjum myndi það ekki skipta neinu máli, það myndu alltaf verða brögð í tafli. Þau gætu allt eins sleppt því að mæta á kjörstað. Hvaða Íslendingar ætla núna að væla um bagalega ástandið sem við erum í? Við höfum þó allavega alvöru kosningar og alvöru rödd.

En fyrir ykkur hin sem hafið engan áhuga á svona pælingum og langar helst að æla á stjórnmál, þá get ég glatt ykkur með öðru umræðuefni.

Ég er að fara til Berlínar, ekki á morgun, ekki hinn, heldur hinn. Hlakka of mikið til. Svo kemur maður heim, fer í skólann í 2 daga og svo er komið jólafrí hjá kútnum. Sem þýðir ekkert annað en snjóbretti, snjóbretti og snjóbretti.

Lífið er of gott. 

Nema kannski að ég er að skrifa 20 bls rannsóknar ritgerð um afstöðu fólks til aðildar Íslands að ESB og hvernig það tengist Icesave. Ó, sú gleði ...

Jólakveðjur úr rigningunni og hitanum.

Ferðalangi.

Margt og mikið búið að gerast á þessum 3 vikum síðan ég bloggaði síðast.

Ég fór á Hurts tónleika með tveimur vinkonum mínum 27.október í Innsbruck. Það voru sjúklega góðir tónleikar og ég sé alls ekki eftir því að hafa farið. Þeir voru með þvílíkt show og söngvarinn er með sjúka rödd. Stelpurnar sem ég fór með eru líka svo miklir snillingar að þetta var frábær ferð. Eftir tónleikana fórum við heim til manns sem við fundum á couch surfing og hann ætlaði að hýsa okkur um nóttina. Það var mjög áhugaverð reynsla. Húsið hans var rosalega gamalt og það var ekki upphitað nema að hluta til. Eldhúsið og allt við húsið var eldgamalt og með mikinn sjarma. Gæinn var mjög áhugaverður, spilar á milljón hljóðfæri og stundar vetraríþróttir af miklu kappi. Í stofunni voru hillurnar hans gömul snjóbretti. Frekar kúl.

Eldsnemma um morguninn fór ég síðan upp á lestarstöð því ég þurfti að drífa mig til Munich því ég átti flug til Svíþjóðar um hádegi. Ég var svo stressuð á að sofa yfir mig og missa af lestinni að ég fór snemma upp á lestarstöð. Þar settist ég á einhvern bekk með nokkur stykki af sofandi ferðamönnum í kring um mig. Eða svo hélt ég. Það kom vörður þarna stuttu eftir að ég settist og vakti fólkið og vildi sjá lestarmiða. Þá var þetta allt fólk sem hafði bara komið til að sofa þarna. Nema gæinn við hliðiná mér, hann var rúmenskur. Við urðum rosalega góðir félagar, eða svona. Ég var að horfa á House þátt til að drepa tímann og hann stendur upp og fer. Hann kemur til baka skömmu síðar með bréfþurrkur af klósettinu og byrjar að þurrka skjáinn minn, því hann var rykugur og þá átti hann erfitt með að sjá á hann. Mjög fyndið atvik. Við héldum þá bara áfram að horfa á House saman þarna félagarnir, en hann kunni enga ensku, bara ítölsku. Svo dreif ég mig upp í lestina og steinsofnaði. Rankaði við mér í Munich og dreif mig upp á flugvöll. Ég elska að ferðast bara með handfarangur, ekkert vesen, engar biðraðir.

Stokkhólmur var snilld. Ég fæ alltaf rosalega gott að borða þegar ég kem til Stokkhólms því þau meðleigjendurnir eru svo dugleg að elda. Hulda og Hilla komu svo á miðvikudeginum 2.nóvember og við áttum sko miða á Rihönnu tónleika um kvöldið. Heldur betur spennandi. En við mætum upp í Globen kl. 19:30 og fáum okkur sæti. Þá áttu tónleikarnir að byrja samkvæmt miðanum okkar. Við erum í C svæði, sem er fááááránlega hátt uppi og það er rosalega bratt að horfa niður. Svo ég pissa náttúrulega í mig af lofthræðslu og sest á gólfið. En þegar við erum búin að bíða í tónleikahöllinni í 45 mínútur kemur einhver gamall maður út á sviðið og segir eitthvað á sænsku. Áður en ég veit af er fólkið byrjað að streyma út úr höllinni. Þá þýðir einhver sænsk gella þetta fyrir okkur – tónleikunum aflýst. Þetta var rosalega svekkjandi, en flugið mitt til Stokkhólms kostaði hvort sem er ekki mikinn pening og ég fékk að hitta elsku snillingana mína. Svo ég er ekkert svakalega sár.

En núna er ég komin aftur heim til Salzburg, bara í nokkra daga þó. Sem þýðir að ég verð að taka rosalega vel á lærdómnum þessa fáu daga sem ég er heima. Ég á nefnilega flug til Portúgal ekki á morgun heldur hinn með nokkrum skemmtilegum krökkum frá Ástralíu, Ítalíu, Skotlandi og Írlandi. Verður örugglega frábær ferð. Ég hef aldrei komið til Portúgal svo þetta er mjög spennandi.

Og já. Ég klippti hárið mitt stutt í stokkhólmi. Komið gott af þessu síða hári í bili.

Meiri fréttir næst,

Ykkar einlæg,

Jóhanna.