Að áorka.

Vinur minn átti afmæli um daginn.


Ég spurði hann hvað honum fyndist um það að vera orðin svona gamall og fullorðinn. Ég man ekki nákvæm orð, en vinur minn sagði eitthvað í þá áttina að honum fyndist hann ekki hafa áorkað neinu á þessum lífsárum sínum.


Ég spurði hvort hann teldi það að útskrifast með háskólagráðu væri ekki að áorka einhverju. Hann svaraði því neitandi því í raun væri það mjög algengt.


Ég fór því að hugsa, hvað getum við flokkað undir það að hafa áorkað einhverju?


Við lifum í heimi þar sem menn eins og Steve Jobs og Bill Gates eru til. Í samanburði við þá, hver hefur í rauninni áorkað einhverju? Við lærum sögu í skóla þar sem við fræðumst um merkilega einstaklinga sem höfðu áhrif á sögu heimsins. Munum við einhverntíma ná að hafa jafn djúpstæð áhrif á heiminn eins og Martin Luther King?


Þurfum við virkilega að gera eitthvað jafn rosalegt og að finna lækningu við krabbameini til þess að finnast við hafa áorkað einhverju yfir ævina? Eða er nóg að deyja hamingjusamur, til þess að hafa talist áorka einhverju.


Á Íslandi í dag er það svo sem staðreynd að flest ungmenni ákveða að mennta sig. Í dag er orðið mjög algengt að fólk fari í háskóla og mér sjálfri líður eins og BA gráðan mín sem ég mun bráðum fá sé fremur ómerkilegt plagg, ef svo má að orðum komast. Ég veit ekki hvort sú gráða komi mér neitt áfram í lífinu og mér finnst jafnvel að mastersgráða sé varla nóg í dag. En í rauninni er eini tilgangurinn með að næla sér í margra ára háskólamenntun sá að fá ávísun á það að fara að vinna við það sem þú hefur brennandi áhuga á. Ég nýt þess ekkert sérstaklega að vinna í þjónustustarfi eins og t.d. verslun, svo ef nokkurra ára háskólanám er það eina sem ég þarf til þess að fá vinnu við það sem tengist mínu áhugasviði þá tek ég þeim árum fagnandi.


En telst ég hafa áorkað meiru í lífinu á endanum heldur en ómenntuð manneskja, sem ákvað frekar að eignast börn snemma og koma þeim á legg? Ég er ekki viss, enda hef ég einungis náð að upplifa mitt sjónarhorn. Ég hef samt heyrt að það að eignast börn láti þér líða eins og þú sért hluti af einhverju stærra og setji lífið í visst samhengi. Flest munum við náttúrulega eignast börn á endanum vegna eðlis okkar sem homo erectus, þörfinni að koma DNAinu okkar áfram út í heiminn.


Ég veit ekki hvort ég hafi í raun áorkað einhverju um ævina, þótt hún hafi enst í næstum 23 ár. Ég hef allavega ekki fundið lækninguna við krabbameini eða stigið fæti á tunglið.


En mér er nokk sama. Ég held að tilgangurinn með þessu öllu sé bara að finna eitthvað sem gerir þig ánægðan. Hvort sem það eru ferðalög, barneignir, menntun eða atvinna, þá skiptir það ekki máli.


Í dag fékk ég tölvupóst frá kennaranum mínum sem hafði lokið við að fara yfir prófið mitt í Austurrískum stjórnmálum síðan í gær. Hann tilkynnti mér að ég hafi fengið 98% rétt á prófinu. Ég er himinlifandi. Ég hélt að mér myndi alls ekki ganga svona vel og að ég yrði allavega með lægri einkunn en hinn skiptineminn sem er einstaklega samviskusamur og einbeittur stjórnmálafræðinemi frá Austur-Evrópu sem er í skiptinámi í Austurríki til að ýta undir diplómatíska framtíð sína. Hún hefur sagt mér að ég komi út eins og mjög afslöppuð týpa sem er drullusama um allt. 


Kannski er lykillinn að velgengni bara að njóta þess sem þú ert að gera og vera svolítið "drullusama". Við hefðum örugglega svolítið gott að því inni á milli. Allavega þangað til LÍN þarf að fá einkunnir til að geta borgað út námslánin. Þá er komin tími á panik.


Njótið helgarinnar.