Í dag náði ég að gera helling. Ég fór niður á alþjóðaskrifstofuna í skólanum til þess að ná í welcome möppuna þar sem ég gleymdi. Þegar ég fór að útskýra fyrir konunni að ég hafi komið þarna á miðvikudaginn en gleymt svo öllu þurfti ég ekki að segja meira, hún mundi greinilega eftir mér. Hló smá af mér, enda pínu hálfvitalegt að gleyma þessu. En svo fór ég og hitti Zusönu frá Bratislava og við fórum saman á flóamarkaðinn. Þar ætluðum við að reyna að kaupa fyrir mig hjól. Þau seldust upp á 2 mínútum. Já, það var brjálað mikið af fólki þarna. En í staðinn gat ég keypt mér austurrískan þjóðbúning fyrir Októberfest næstu helgi á 10 evrur. Ekki slæmt það.
Hann er svipaður og þessi.
En á flóamarkaðnum hittum við Alinu frá Póllandi og við tvær fórum saman í hjólamissjon. Við tókum stætó saman eitthvert og vorum á þvílíkri hraðferð því verkstæðið sem við ætluðum í var alveg að loka. Hér lokar fólk almennt um hádegi. Sem er fáránlegt. En þar áttu þeir engin notuð hjól. En á leiðinni til baka fundum við antík búð sem seldi notuð hjól og ég fékk eitt lítið og sætt með körfu á 50 evrur. Svo var keyptur lás og lukt svo löggan taki mann ekki. Og voila. Ég á hjól.
Síðan fórum við saman að hitta aðra Erasmus krakka og við skráðum okkur í þýskuáfanga fyrir önnina. Þeir kostuðu samt 60 evrur svo ég náði að eyða smá pening í dag. En allt í gott málefni samt sem áður.
Ég er núna komin heim til mín. Og hér ætla ég að tjilla í kvöld. Það eru nóg af moskítóflugum hér í Salzburg og þær bíta mig á nóttunni. Núna er ég komin með nokkur góð stykki í framan (sem er snilld) og nokkur mjög ljót undir ilina. Sem er fáránlega vont því þá er maður alltaf að stíga á þeim. Svo ég ætla bara að vera heima í kvöld og bera á mig afterbite og ofnæmissmyrsl í tonnatali. Þá kannski verður maður sætari á morgun. Það er allavega ekkert sérstaklega aðlaðandi að vera með nokkur stór graftarkýli í framan. Ojbara.
Annars er allt gott að frétta. Maður er hættur að þurfa að ganga um með kort af Salzburg hvert sem maður fer. Svo byrjar kynningarvikan á mánudaginn og þá verður sko nóg að gera.
Bless í bili,
Jóhanna.

No comments:
Post a Comment